Dzielnica Żydowska i okolice - Wiedeń

Zwiedziwszy Graben warto zboczyć do starej dzielnicy żydowskiej. Na Judenplatz (Placu Żydowskim), który w śred­niowieczu stanowił centrum żydowskiego getta, stała ongiś synagoga zburzona w 1421 r. podczas pogromu Ży­dów, a kamienie z jej murów wykorzystano do rozbudowy Alte Universitat. ( jedyna z 24 synagog wiedeńskich, ocalała z terroru hitlerowskiej Kl (Nocy Kryształovwej). Most zwodzony, Ankeruhr, secesyjny zegar  Hoher Markt gdzie przesuwają się figurki slynnych postaci. Sąsiednia Judengasse pro- wadzi do najstarszego koś­cioła w mieście, romańskiego Ruprechtskirche, pochodzące­go z XII wieku, a wzniesionego na miejscu jeszcze starszej świątyni z VIII w.

Przy Salvatorplatz stoi interesująca Salvatorkapelle, kapli­ca z końca XIII w., a od strony Salvatorgasse znajduje się okazały portal, rzadki w Wiedniu przykład włoskiego rene­sansu. Z tyłu wznosi się niewielki kościół Maria am Gestade (Matka Boska na Brzegu Rzeki), prawdziwy klejnocik goty­ckiej architektury z XIV w. Budowla wyróżnia się filig­ranową wieżą, sklepionym portykiem i pozostałościami gotyckich kolorowych witraży w prezbiterium.

Graben - Wiedeń

To kolejna elegancka ulica handlowa, która aż do schył­ku cesarstwa przyciągała za­równo bywalców kawiarni, jak i tzw. „Nimfy z Gra­ben", czyli kobiety lekkich obyczajów.

Nad tym szerokim trak­tem, obecnie przeznaczo­nym wyłącznie dla pieszych, dominuje Pestsaulc (Ko­lumna Zarazy), oryginalny monument upamiętniający straszliwą epidemię z 1679 r. Kolumna wyraża osobliwą mieszaninę pokory wobec Boga i makabrycznej fascy­nacji samą chorobą. Nie­opodal Graben wznosi się bardziej pogodny obiekt manifestacji wiary — wspaniały Peterskirche (kościół Św. Piotra), zaprojektowany w 1702 r. przez Gabriela Montaniego, a ukończony po 30 latach przez Johanna Lukasa von Hildebrandta. Owalna nawa, przykryta od góry potężną kopułą, narzuca kształt bryle, w której bogatym wnętrzu uwagę zwraca ambona i rzeźbione ławki, każda ozdobiona trzema główkami anielskimi. Kościół stanowi znakomity przykład umiejętnego łączenia elementów wystawności i umiaru w baroku wiedeńskim.

Karntnerstrafie - Wiedeń

Ulica ta była ongiś głównym miejskim traktem z północy na południe, częścią szlaku biegnącego przez Karyntię aż do Triestu nad Adriatykiem. Zawsze była też ośrodkiem wie­deńskiego życia towarzyskiego. Obecnie jest to ciąg najele­gantszych sklepów i butików, wyłączony z ruchu kołowego. Wypełniają go tłumy kupujących, którzy też chętnie przesia­dują w kawiarniach na wolnym powietrzu.

Z boku KarntnerstraBe, biegnącej w kierunku Neuer Markt, wznosi się kościół Kapucynów (Kapuzinerkirche), którego podziemia kryją kryptę cesarską, Kaisergruft, ufun­dowaną w XVII w. Spoczywają tu szczątki członków rodzi­ny Habsburgów. Spośród wszystkich (ok. 140) nagrobków i sarkofagów cesarskiej rodziny niewątpliwie najbardziej wyróżnia się rokokowy grobowiec Marii Teresy i jej męża, Franciszka I. Najnowszy grobowiec należy do cesarzowej Zyty, zmarłej w 1989 r. Zwłoki jej męża, ostatniego cesarza, Karola I Habsburga (który abdykował w 1918 r.), spoczywa­ją na Maderze.

Pomiędzy KarntnerstraBe, Stephansplatz i Graben leży niewielki plac Stock-im-Eisen. Nazwa ta (dosł.: kij w żelazie),pochodzi od stojącego na placu starego sękatego pnia na­bitego gwoździami, które w średniowieczu wbijali przybywa­jący do Wiednia wędrowni ślusarze wierząc, że to przyniesie im szczęście. Gwoździe te nadal tkwią w starym drewnie.Stojący przy placu
Haas-Haus, nowoczesne centrum han­dlowe ze szkła, marmuru